Share

Getuigenis van Myriam Joos, ACOD syndicaliste

Tot voor de verkiezingen van mei 2014 en de installatie van onze huidige regering leefden wij in een democratisch land  te leven met een degelijk sociaal zekerheidsstelsel (dat hier en daar wel aan verbetering toe was maar de kans dat  iemand uit de maatschappelijke boot viel was tot voor kort kleiner dan nu).  Denk aan de bestaande sociale bescherming, het systeem van de vervangingsinkomens maar ook de zondagsrust en de 38 uren week die mensen instaat diende te stellen om naast de werkuren tijd te hebben om te recupereren van hun dagtaak, te genieten van hun gezin en zichzelf te ontplooien. Bovendien koesterden wij de illusie, in tegenstelling tot de ons omringende werelddelen, in een land te leven waar de mensenrechten zoals het recht op de vrije meningsuiting en de persvrijheid werden gerespecteerd.

Democratie onder vuur

Wie kon pakweg 8 jaar geleden vermoeden dat bij een vreedzame betoging in 2016 de Franstalige  voorzitter van de Liga voor de mensenrechten zou worden opgepakt aan de Brusselse Beurs, terwijl diezelfde politiemensen dezelfde dag extreem rechtse betogers vrij ongemoeid hun gang lieten gaan? Wie kon er vermoeden dat een politicus een onderzoeksjournalist van een linkse forum voor de rechtbank zou slepen omwille van het feit dat die zich aangevallen voelde na het verschijnen van een artikel?  Denk maar aan wat er eerder deze week is gebeurd met de onderzoeksjournalisten van Apache.

Een sterk sociale vangnet en de democratie zijn o.m verworvenheden van de sociale strijd door de vakbonden die in het verleden druk wisten uit te oefenen op het politiek systeem doordat ze erin slaagden de politieke partijen tot inzichten te brengen en zaken vervolgens werden opgenomen in de wetgeving. Denk hier maar aan het algemeen stemrecht, het stemrecht voor vrouwen enz. Een aantal sociale rechten zijn grondwettelijk verankerd; denken we maar aan het recht op arbeid, op een vervangingsinkomen of op onderwijs.

Deze regering schendt met haar besparingsmaatregelen dagelijks de Belgische grondwet en pleegt daarnaast inbreuken die ingaan tegen de mensenrechten in het algemeen. Kijk naar het recht op onderwijs. Een recht zowel voorzien in de grondwet als in de verklaring van de rechten van de mens. Met de flagrante verhoging van het inschrijvingsgeld aan de hogeschool en de universiteit de hoge schoolfacturen wordt de drempel om te studeren in die mate verhoogd dat verder studeren in de toekomst weer een voorrecht dreigt te worden van de rijkere klasse. Studenten van gewone sociale komaf moeten maar gaan lenen, zoals dit het geval is in de VS en in Groot-Brittanië.

Andere voorbeelden zijn de flagrante schendingen van het recht op arbeid, recht op huisvesting, recht op sociale bescherming, recht op gezondheidszorg die op een slinkse manier en op met de snelheid van een TGV werden doorgevoerd. Deze regering liegt permanent haar kiezers en de bevolking voor, doet permanent valse beloftes. De regering beloofde bij de aanvang van haar legislatuur te zorgen voor meer jobs.  Nog nooit kenden we op korte tijd zo een sterke toename van het aantal werklozen. Recent telden we op enkele weken tijd meer dan 7000 extra werklozen…

Sociale achteruitgang wordt georganiseerd

Ondanks de vele werklozen in dit land zijn onze ministers van mening dat de Belgen te vlug op pensioen vertrekken en vond men het nodig, de bruggepensioneerden opnieuw te activeren, de pensioenleeftijd op te trekken en de uitkeringen te verlagen. De hervormingen binnen het pensioenstelsel zorgt voor een terechte wrevel bij de bevolking.  Zo verhoogde men het bedrag van de minimumpensioenen maar enkel voor die mensen met een volledige loopbaan.  Vrouwen die enkele jaren geleden in functie van hun gezin gebruik maakten van de mogelijkheid om deeltijds te gaan werken zijn hiervan het slachtoffer.  De bedragen van de minimumpensioenen van werknemers en zelfstandigen zouden ook gelijkgeschakeld worden maar daar blijkt in de praktijk dat deze gelijkschakeling vooral betaald werd vanuit de algemene middelen en het dus vooral de werknemers zijn die dit systeem financierden daar de zelfstandigen minder sociale bijdragen zouden betalen. Wat de ambtenaren betreft las ik deze week  dat de diplomabonificatie bij de berekening van de pensioenen effectief wegvalt.  De ambtenaren kunnen hun studiejaren nog laten meetellen indien ze per studiejaar 1500 euro betalen. 

Dan is er nog het plan Peeters met zijn zogenaamd werkbaar en wendbaar werk.  Hier komen maatregelen op tafel die de 38uren week aantasten.  Zo kan de dagdagelijkse arbeidsduur worden uitgebreid naar 9 h per dag of zelfs 11u in sommige gevallen, en kan de wekelijkse arbeidsduur opgetrokken worden naar een 45 uren of een 50u week. Er zijn voorstellen om overuren op te sparen om vroeger op pensioen te gaan.  Nachtwerk wordt mogelijk vanaf 20h.Bij emailbedrijven voerde men het nachtwerk in  zonder voorafgaand overleg met de vakbonden.

Bijna iedereen wordt getroffen

Deze regering ontziet niemand behalve de rijken. Alle andere lagen van de bevolking worden getroffen: werklozen, bedienden, studenten, langdurig zieken, ambtenaren en sedert kort ook de militairen. Van bij de aanvang van haar legislatuur was het duidelijk dat deze regering het overheidsapparaat niet gunstig gezind is.  Iets wat ons niet hoeft te verbazen daar overheidsdiensten immers garant staan voor  de uitvoering van  de fundamentele democratische rechten zoals onderwijs, gezondheidszorg, welzijn, justitie en veiligheid en door haar werking instaat voor de herverdeling van de rijkdom.  Wanneer je als regering de sociale zekerheid van een land wil vernietigen moet je dus juist die instellingen ontmantelen die de sociale zekerheid organiseren.

Meteen werden drastische besparingen aangekondigd.  Wat betreft de Vlaamse overheid die o.m bevoegd is voor Welzijn kondigde men in 2014 aan dat er meer dan 1900 ambtenaren dienden af te vloeien. De laatste 2 jaar zien we in stilte diensten geleidelijk aan privatiseren. Er worden meer en meer bevoegdheden uitbesteed aan de privé. Veel beleidskeuzes worden genomen vanuit de besparingspolitiek.  Er gaat veel belastinggeld verloren in vernieuwde werkmethodieken waarbij hetzelfde werk met minder personeel dient te worden gedaan en waarbij  hulpverleners getraind worden om mee de verantwoordelijkheid af te schuiven op de burgers.  De minister van Welzijn lanceerde hiervoor een mooie term: ‘de vermaatschappelijking van de zorg’.  Hierbij doet men meer beroep op het netwerk rond de zorgbehoevenden – die ook cliënten worden genoemd. Op het vlak van gezondheidszorg uit zich dat onder meer in het feit dat mensen na een operatieve ingreep te vroeg het ziekenhuis moeten verlaten. Op vlak van jeugdwelzijn uit zich dat in het opstellen van een veiligheidsplan waarbij vooral de familie en entourage van de ‘cliënt’ worden ingeschakeld.

Liefdadigheid vervangt het sociale vangnet

Het beleid van onze regering zorgt voor een toename van de armoede en voor een toename van de liefdadigheidsinitiatieven. Denk hier maar aan de rode neuzen dag.  De huidige regering bespaart volop in de gezondheidszorg, schrapt subsidies van diensten geestelijke gezondheidszorg en de media maken volop reclame voor een fundraising waarbij mensen worden aangespoord tal van activiteiten te organiseren of rode neuzen verkocht worden voor het zogenaamde goede doel.  De meeste mensen gaan hier in mee denkende dat ze solidair zijn en een goed werk doen maar beseffen niet op deze manier de besparingspolitiek van deze regering in stand te houden. Met de nieuwe aanval op de sociale zekerheid lijkt het aangewezen in te zoemen op de situatie van de ambtenaren daar we op niveau van de ambtenarij  nieuwe besparingen kunnen verwachten.

De syndicalisatiegraad onder de  ambtenaren is hoog en de laatste twee jaar kregen wij heel wat leden bij.  Naast de besparingsmaatregelen in de dienstverlening worden wij immers ook geconfronteerd met de maatregelen die iedere burger treft.  Ook wij betalen de Turteltaks, hebben studerende kinderen of kinderen in de naschoolse opvang. Het ambtenarenapparaat is tot op heden een weerspiegeling van de maatschappij. Ook bij ons werken heel wat alleenstaande ouders, werken er heel wat vrouwen die in het verleden gebruik maakten van de loopbaanonderbreking en dus mogelijks na hun pensionering in de problemen zullen geraken. De werkdruk bij de ambtenaren is hoog en de gevallen van burnout nemen angstvallig toe.

Een nooit geziene protestgolf valt halverwege stil

In het najaar van 2014 kenden we een stakingsgolf. Herinner jullie de betoging in november 2014 waarbij 120.000 mensen  vreedzaam door de straten van Brussel trokken. Gevolgd door een reeks provinciale stakingen in december en een nationale staking op 15 december 2014. De stakingsbereidheid was hoog en zorgde ervoor dat de regering op de rand van het vallen stond wat zich uitte in een belofte van sociaal overleg. Een belofte waar de kameraden van het ACV zich lieten aan vangen. Op 22 april 2015 voerden wij als ambtenaren actie. We organiseerden aan de diverse overheidsgebouwen een interactief piket waarbij de Gentse cuberdons werden uitgedeeld aan werkwilligen met een passend pamflet “laat je niet bij de neus nemen”. Op 7 oktober 2015 met de verjaardag van regering Michel trokken we met 100.000 vakbondsmensen door de straten van Brussel.

De geplande acties erna werden geannuleerd door de terreurdreiging na de terreuraanval in de Bataclan te Parijs. Voor het eerst in ons leven na WOII leek Brussel een belegerde stad. In december 2015 en februari 2016 kenden we een aantal spoorstakingen…de kameraden van het spoor worden immers bedreigd met privatisering en automatisering waardoor de belangrijke functie van treinbegeleider zou vervallen. Einde mei 2016 betoogden we opnieuw tegen de besparingsmaatregelen opnieuw trokken we met 100.000 mensen door de straten van Brussel en volgde er bvb in Gent een militantenconcentratie. 24 juni 2016 besloten we als ACOD de sluizen te bezetten. In juli 2016 voerden de ACOD jongeren actie aan het VAC Gent. Bij de betoging in september 2016 waren we nog met 60.000 tot 75.000 mensen. Twee weken geleden hielden we met 3000 délégees van de 3 overheidsvakbonden een concentratie  in Waver met een optocht naar het stadhuis. Tussendoor organiseerden wij vanuit het ACOD diverse flyeracties voorafgaand aan de werkuren in het gebouw en aan het station om de bevolking te sensibiliseren.

Ondanks onze permanente inzet merken wij dat het mobiliseren moeilijk wordt. De oorzaak hiervan ligt deels in het feit dat ook onze leden getroffen worden door de besparingen: Turteltaks, hoger inschrijvingsgeld, stijging van de levensduurte. Vergeet immers niet dat wij als ambtenaren een indexsprong te slikken hebben gekregen. Veel mensen beginnen bij momenten krap bij kas te zitten. Krijgen het moeilijker om een dag loon te moeten missen ondanks de stakersvergoeding.

Ontmoediging bedreigt sociaal verzet

Anderzijds is er een groep kameraden die ontmoedigd geraken. Zich afvragen wat het allemaal nog voor zin heeft daar deze regering alle acties van de vakbonden negeert en waar mogelijk zelfs criminaliseert. De provocaties bij de acties zijn dan ook niet min. Bij iedere betoging merken we de aanwezigheid van infiltranten die conflicten uitlokken. Het zijn altijd dezelfden. Je herkent hen niet alleen aan hun gezicht  maar tevens aan hun kledij. De kunst bestaat er in ze te zien en uit de weg te gaan, ze te negeren. Bij het piket van 15 december 2015 werden wij in Gent geconfronteerd met een groep rechtse jongeren die onder leiding van de eerste burger van het land, Siegfried Bracke de piketten kwam verstoren. Jammer genoeg is één van de militanten daar zijn geduld verloren.  Situaties die begrijpelijk zijn maar moeten vermeden worden daar elke vorm van geweld gebruikt wordt om het stakingsrecht en actievrijheden terug te schroeven.

De stemmingmakerij in de media is ook niet min. Ofwel worden vakbondsacties genegeerd ofwel legt men de nadruk op de incidenten, indien die zich hebben voorgedaan onder invloed van provocateurs. Bovendien merken wij de laatste jaren op de werkvloer dat syndicalisten bij momenten worden geviseerd.  Ons werk wordt dubbel gecontroleerd.  Er zijn dagen dat wij dubbele uren kloppen om te zorgen dat wij naast ons vakbondswerk ook onze gewone dagtaak rond hebben.  Iedere delegee kan wel een verhaal vertellen waarin hij of zij na een kritische opmerking extra in het vizier kwam te liggen.  Weinig mensen houden dat vol en men moet een olifantenvel hebben om stand te houden.

Als vakbondsafgevaardigde en politiek bewust burger ben ik ervan overtuigd dat we met deze regering geen andere keuze hebben dan het huidige sociaal verzet op te drijven met als doel de val van deze regering voor ze onze bevolking nog verder in de armoede duwt en België kapot bespaart. Onze werkwijze van de afgelopen twee jaar heeft aangetoond dat een betoging en de verspreide 24 uren stakingen bij deze regering geen effect hebben. Het sociaal verzet zal samen met de burgerbeweging een versnelling hoger moeten schakelen. Daarom ben ik voorstander van een algemene staking van een week, verspreid over de verschillende sectoren en verschillende provincies van dit land. Op 24 november staakt de sociale sector.  Het zou een sterk signaal zijn indien de ambtenaren zich hierbij aansluiten. Vooral omdat de sociale sector de slachtoffers opvangt van de toenemende besparingen.

De vakbondsleiding moet haar rol durven spelen

De vakbonden hebben nood aan een vakbondstop die even strijdbaar is in haar daden als in haar woorden. We hebben hiervoor vakbonden nodig die sterk zijn in hun interne communicaties en de communicatie naar de achterban. Binnen het ACOD kunnen we rekenen op sterke secretarissen die luisteren naar hun basis. De vakbondstop kan soms de wenkbrauwen doen fronsen op die momenten dat de beweging van het sociaal verzet wordt afgeremd op die momenten waarop het net goed op dreef is.  

Het zou goed zijn dat de vakbonden los staan van politieke partijen en zich zodoende niet meer kan laten afremmen volgens de noden van de electorale politieke agenda.   We moeten terug naar een situatie waarin de partijen zich laten beïnvloeden naar de ideeën en verzuchtingen van de vakbonden in het belang van de bevolking.  Het begrip solidariteit moet onderling tussen de verschillende centrales nog meer geactiveerd worden.  We riskeren immers met een verdeelde slagkracht het sociaal verzet nog te verzwakken.  De aanvallen van deze regering op de spoorwegen (toenemende privatisering en de verplichte minimumdienstverlening) zijn immers slechts een voorsmaakje van wat de andere overheidsdiensten te wachten staat.  Het is aangewezen om bij een staking van de spoorweg  de kameraden te gaan steunen. Idem voor de staking van de federale ambtenaren van enkele maanden geleden. Hun noden en zorgen zijn immers ook die van de Vlaamse besturen en lokale en regionale ambtenaren.

Vraag is ook in hoeverre we in de samenwerking tussen vakbonden en burgerbewegingen niet moeten zoeken naar acties van burgerlijke ongehoorzaamheid.  Een individu die weigert om bv de Turteltaks te betalen kan beboet worden…een groep weigeraars sanctioneren wordt al moeilijker.

Nieuwe actiemiddelen

We moeten ons ook al vakbonden meer verdiepen in alternatieven. Uit de sociale geschiedenis blijkt immers dat de vakbonden de motor waren achter een aantal sociale verworvenheden. Laat ons daarbij niet in de val trappen van liberaal geïnspireerde concepten die door een aantal burgerbewegingen worden voorgehouden. We moeten in de eerste plaats verder gaan in onze strijd voor het behoud van sterke openbare diensten die garant staan voor het behoud en verdere uitbouw van de sociale zekerheid.  De alternatieven die volgens mij een oplossing kunnen bieden voor de huidige economische crisis liggen niet zozeer in liberale afkooksels zoals de ‘commons’ of basisinkomen waarbij je automatisch vervalt in een nieuwe vorm van sociale ongelijkheid maar wel in een pleidooi voor arbeidsduurvermindering en de invoering van de vermogensbelasting.  Voor dit laatste moet er werk gemaakt worden van het noodzakelijke vermogenskadaster.

We voeren ook een Europese strijd

Gezien de druk van Europa op de regeringen van haar lidstaten zal het ook nodig zijn dat het Europees vakverbond in de toekomst strijdbaarder wordt om de werkgelegenheid en volksgezondheid binnen de landsgrenzen en Europa te blijven waarborgen.  Denk aan de druk die er gelegd wordt op Wallonië in het verzet tegen TTIP. In dit verband las ik recent een boeiend artikel van de hand van Jan Blommaert.  Hij pleit naast de invoering van een vermogensbelasting o.m voor

- de invoering van structurele maatregelen zoals de invoering van een Europees minimumloon op het niveau van het gemiddelde van de 5 rijkste lidstaten, gekoppeld aan een dwingend kader van sociale rechten zodat de concurrentie niet langer via lage lonen gespeeld wordt.  Hiermee kunnen volgens hem veel extra degelijke banen gecreëerd worden die koopkrachtige consumenten opleveren.

- de ontwikkeling van een EU-breed dwingend kader inzake milieuvriendelijkheid, gezondheid en duurzaamheid in de industrie zodat de indirecte kosten van competitiviteit niet op de burger kan afgewimpeld worden.

- hou het onderwijs in openbare handen zodat het democratisch blijft en het niet opnieuw een privilegie wordt van de superrijken.

- zorg voor de installatie van een publiek gefinancierde research en innovatie:  met zeer beperkte mogelijkheid tot patenteren.  Zo worden nieuwe medicijnen geen exclusieve eigendom van farmaceutische bedrijven maar kunnen ze aan de laagste prijzen of zelfs gratis ter beschikking worden gesteld aan de bevolking…

- werk een regeling uit waarbij falende speculatieve bankiers niet meer in staat komen om de bevolking mee te sleuren in hun avonturen en waardoor ze zelf moeten opdraaien voor hun frauduleuze praktijken.  Verhinder daardoor dat banken moeten gered worden met belastinggeld dat beter kon besteed worden aan onderwijs, gezondheidszorg en de sociale zekerheid.

Zoals jullie merken is er veel werk voor de boeg. Ondanks dat we tot op heden met het sociaal verzet van de laatste jaren nog niet in geslaagd zijn de rechtse regering te doen stoppen in haar destructief beleid mogen we de moed niet opgeven. Laat ons met vereende krachten en de blik op de toekomst werken aan een maatschappij waarin onze kinderen en kleinkinderen zich in alle rust kunnen ontwikkelen op alle niveaus. Net zoals onze grootouders en overgrootouders dat gedaan hebben voor ons!

Hart boven hard

hartbovenhardkleur

18 stellingen

ecosoclogo

Roodlinks RSS feed

Agenda

di mei 30 @ 7:30PM -
Support Labour event

Steun ons financieel

Geef ons een duwtje in de rug en stort een bijdrage op het rekeningnummer van Roodlinks nationaal:

000-3255563-49
IBAN BE97 0003 2555 6349
BIC BPOTBEB1
op naam van
Roodlinks
p/a Kruishofstraat 144 bus 118
2020 Antwerpen

Manifest

linksmoetookdurven