Share

Op 29 september bewezen de 70.000 betogers dat het potentieel van sociaal verzet meer dan ooit aanwezig is. Nochtans vonden er de afgelopen weken in ABVV en ACV middens heel wat discussies plaats over een niet al te duidelijke actiekalender. Het afblazen van de interprofessionele staking van 7 oktober zette bij velen kwaad bloed. Het ACV-top had een alibi om haar deelname aan de mobilisaties op te schorten want ‘er zouden iets later begrotingsgesprekken plaatsvinden’. Bij het ABVV zag men het niet zitten alleen te staken en op zijn eentje de rechtse media te trotseren. Bijgevolg werd 7 oktober afgeblazen. Maar de harde kern van het sociaal verweer is altijd sterker en ruimer dan gedacht. Het ongenoegen zit diep.

Bij de nationale manifestatie van vorig jaar waren er tegen alle verwachtingen in opnieuw meer dan 100.000 betogers in Brussel. Daarna hebben de aanslagen van Parijs roet in het eten gegooid. In december 2015-januari 2016 probeerde de regering een aantal draconische maatregelen erdoor te duwen bij de NMBS om op die manier één van de meest strijdbare sectoren een nederlaag toe te dragen. Een beetje zoals Thatcher met de Britse mijnwerkers...

Maar bij het spoor waren de mobilisaties van onderuit voldoende sterk om ook ACV erbij te houden. Anderzijds moest CDV dan weer bij de regering op de rem gaan staan om het ACV tot bedaren aan te zetten. Een aantal onverteerbare maatregelen met betrekking tot uurregelingen en verlof werden dus in de frigo gestoken. Bovendien kwam Minister Jacqueline Galant in opspraak in verband met 500.000 euro uitgaven aan een bevriend advocatenkantoor en nadat haar wanbeleid in het organiseren van veiligheid op de luchthaven overduidelijk was geworden nam ze ontslag. De regering Michel moest ook even pauzeren…

Wet Peeters zal werk onleefbaar maken

Tot de Wet Peeters boven water kwam. Ook werden er in mei bij de begrotingscontrole een nieuwe reeks antisociale besparingen aangekondigd die zowel de sociale zekerheid en als de overheidsdiensten zou treffen. De Wet Peeters, een soort copy paste van de wet El Khomry die Frankrijk op stelten zette, heeft de betrachting een maximale flexibilisering van de werktijd mogelijk te maken. Met een 45-urenwerkweek, werkdagen van 9 uur, tot zelfs dagen van 11 uur en weken van 50 uren! In mei waaide de sociale verhitting over van Frankrijk naar Wallonië. Een krachtige syndicale mobilisatie (31 mei) was nodig om het soms wat wilde protest te structureren en bijgevolg werd er voor het najaar een sterke actiekalender voorzien. Die uiteindelijk niet tot uitvoering wordt gebracht…

Vele échte syndicalisten zijn nu vertwijfeld, zwalpen tussen demoralisatie en wanhoop. Maar deze ‘mood’ zal niet lang blijven hangen. Al is de vakbond vertwijfeld, aan de overkant weten ze het nog steeds: besparen, besparen en nog eens besparen. Al is het verhaal van de regering Michel totaal ongeloofwaardig geworden… De begroting heeft opnieuw een gat, ditmaal van van 4,2 miljard. Dat is niet niks. Slecht gerekend? Misschien werden hier en daar enkele cijferkolommen slecht overgedragen maar de echte reden situeert zich elders: besparingen kosten meer dan ze opbrengen! Besparen betekent minder economische groei en dus minder fiscale inkomsten voor de overheid met een groter tekort als gevolg. Zo simpel is dat…

Maar wat is de regering van plan? Terugbetaling van medicijnen moduleren en op jacht gaan voor fraude bij langdurige zieken. De BTW en de onroerende voorheffing optrekken plus de ambtenaren een indexsprong opleggen. En dit zijn nog maar de appetizers. Reden genoeg om te gaan betogen zou ik zeggen ! Alleen daarom al: de betogers van donderdag 29 september verdienen een pluim!

Offensieve eisen zijn hoogdringend nodig

Natuurlijk zal meer nodig zijn dan een betoging om de regeringsmaatregelen een halt toe te roepen. Wat hapert er? De top? De basis? Volgens mij is het probleem van politieke aard. Marc Leemans en de ACV-top staan op de rem. Ze willen hun CDV-vrienden niet voor schut zetten. Ze hopen met wat druk dat de CDV binnen de regering iets kan bekomen om zo heelhuids naar de verkiezingen te kunnen gaan. Hierdoor komt het ABVV telkens weer alleen te staan. En alleen ligt het moeilijk, zeker in de media, en ten dele ook op de vloer omdat het vertrouwen zoek is. Maar ook dat mag geen alibi zijn… Overigens blinken sp.a en PS wél uit in het aanklagen van de factuurregering maar heel wat minder in een duidelijk alternatief. Noch PS noch sp.a spreken zich uit over het door Europa opgelegde begrotingscarcan. Al is dit carcan desastreus voor de economie, dan nog gaat men in de sociaaldemocratische hoofdkwartieren de Europese instellingen niet aanklagen voor hun austeriteitsbeleid. Bijgevolg geraken PS en sp.a niet verder dan een ‘we feel your pain’ verhaal. Maar daarmee doe je een regeringsbeleid niet ontsporen.

Paradoxaal genoeg is de regering Michel totaal verzwakt. Het volstaat te kijken met welke povere 'argumenten' de ministers weten te gebruiken tegen Kristof Calvo, Raoul Hedebouw en Marco van Hees. En tegen de oppositie in het algemeen. De toenemende ongelijkheid wordt onhoudbaar. De diepe onrechtvaardigheid van bepaalde maatregelen doet vele mensen walgen van het regeringsbeleid. Parlementairen kunnen op 55 jaar op pensioen maar voor de gewone mensen moet de pensioenleeftijd verhoogd worden… Hallo!? Terwijl het werk steeds meer onleefbaar is. Multinationals betalen amper belastingen, de toprijken versluizen het geld naar belastingparadijzen. Van Panama naar de Bahamas. Maar in ons landen leven er 1,5 miljoen mensen in armoede en hebben steeds meer mensen het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen…

Half juli stelde sp;a kamerlid Dirk Vandermaelen een parlementaire vraag over de omvang van de fiscale ontwijking. Minister van financiën Johan Van Overtveldt antwoordde dat in 2014 om en bij de 275 miljard euro werden overgemaakt naar fiscale paradijzen. Deze enorme geldsom vertegenwoordigt ongeveer 65% van het BBP van ditzelfde jaar. Het is ook vier maal het budget van de sociale zekerheid! Stel dat er op deze 275 miljard een heffing van 10% zou worden toegepast, dan krijgt de overheid ineens 27,5 miljard erbij om alle noodzakelijke uitgaven te doen om armoede te bestrijden, onderwijs en zorg voor iedereen te garanderen. Kortom, we leven niet boven onze stand maar de kapitaalkrachtigen en de multinationals kosten ons stukken van mensen...

De vakbeweging en de burgerbewegingen zoals Hart boven hard en Tout Autre Chose hebben dringend een offensieve eisenbundel nodig. Zonder dergelijke eisen, zonder concrete alternatieven op vlak van de begroting, precaire tewerkstelling, flexibilisering blijft de regering in een fauteuil zitten, zoveel is duidelijk. Van zodra dergelijke eisen duidelijk naar voren komen op de 7de dag of van onderuit, via een brede campagne in de wijken en op de werkvloer, dan kan ABVV gerust het voortouw nemen van provinciale acties gevolgd door een nationale protestdag. Op die manier komt het ACV onder druk te staan en zal ook het politieke veld in beweging moeten komen. Een rood-groene linkse eenheid voor een alternatieve meerderheid.

Het is op dit vlak nu wel hoogtijd. Het geld halen waar het zit is écht niet moeilijk. Het vergt enkel een duidelijke politieke wil. Alle fiscale privilegies voor de superrijken moeten eraan. Idem dito inzake excess profit rulings (waarbij multinationals hun belastingen à la carte onderhandelen). Om te investeren in groene energie, in mobiliteit, zorg, onderwijs of infrastructuurwerken is er een openbare bank nodig. Mag het niet van Europa? Dan zal het toch gebeuren, al is het via een grootscheepse volkslening. Een drastische arbeidsduurverkorting naar 30 uren week zou iedereen tijd geven voor zichzelf, het gezin de sociale netwerken. Kunnen KMO’s het niet betalen? Dan zorgt een speciaal fonds voor een tweede cheque of compensaties. Iedereen heeft recht op een waardig bestaan. En daarom moeten alle uitkeringen en vervangingsinkomens tot boven de armoedegrens opgetrokken worden. Herstructureringen en wilde bedrijfssluitingen zoals opnieuw met Caterpillar het geval is moeten aan banden gelegd worden. De Wet Renault is aan herziening toe. Openbare dienstverlening, zorg, onderwijs en cultuur moeten herwaardeerd worden. Energie moet in openbare handen. Privatiseringen bij de Post en Belgacom moeten in de frigo!

Natuurlijk is er de zgn culturele angst – het woord racisme is blijkbaar te vies voor sommigen – maar van zodra er voor sociaal-economische zekerheid wordt gezorgd zal die ‘culturele angst’ al snel verminderen. Anti-discrminatiemaatregelen zullen opeens veel makkelijker aanvaard worden. Koppel hieraan duidelijke democratiserende maatregelen zoals cumulverbod, afzetbaarheid en rotatie van mandaten en voer een maximumverloning in, en opeens zal de schrik van kamp wisselen. Dan zullen de Marc Couckes, de Fernand Hutsen, de Van Overveldts, de Piqueurs en consoorten nachtmerries beleven en voor hun toekomst vrezen. Daarom: avanti popolo!

Hart boven hard

hartbovenhardkleur

18 stellingen

ecosoclogo

Roodlinks RSS feed

Agenda

di mei 30 @ 7:30PM -
Support Labour event

Steun ons financieel

Geef ons een duwtje in de rug en stort een bijdrage op het rekeningnummer van Roodlinks nationaal:

000-3255563-49
IBAN BE97 0003 2555 6349
BIC BPOTBEB1
op naam van
Roodlinks
p/a Kruishofstraat 144 bus 118
2020 Antwerpen

Manifest

linksmoetookdurven