Share

Wolfgang Münchau, adjunct-hoofdredacteur van de Financial Times, is allesbehalve een aanhanger van het gedachtegoed van de radicale linkerzijde. Het belang van zijn hoofdartikel, waarin hij consequent links gelijk geeft in haar positie over de Europese schuld, kan daarom niet genoeg onderstreept worden. In zijn artikel van 24 november, verkondigt hij nochtans dat enkel de linkerzijde de enige stroming is die het te volgen economisch beleid vertegenwoordigt.

 

Veronderstellen we dat u het eens bent met de algemene consensus over de maatregelen die in de eurozone getroffen dienen te worden. U bent nota bene voorstander van meer investeringen in de publieke sector en een herstructurering van de schuld. Stel u nu de vraag: bij welke partij kan ik terecht om dit, als burger van een land uit de eurozone, te zien gebeuren?

Wellicht zult u verbaasd vaststellen dat u niet veel keuze heeft. In Duitsland is de enige partij die niet vreemd is aan zo’n programma Die Linke, de voormalige communisten. In Griekenland gaat het om Syriza, in Spanje om Podemos, uit het niets ontstaan en momenteel vooraan in de opiniepeilingen. U hoeft zich niet noodzakelijk als een aanhanger van de extreemlinkse gedachten te beschouwen. Maar wanneer u in de eurozone woont en eerder voorstander bent van dergelijke politieke beslissingen, dan zult u geen andere keuze hebben.

« Het Spaanse establishment vreest dat het programma van Podemos het land tot een Europese versie van Venezuela zal doen verworden »

Hoe zit het met de centrumlinkse partijen, de sociaaldemocraten? Staan zij niet achter een dergelijk programma? Wanneer ze in de oppositie zitten, zeker en vast. Maar eens ze aan de macht zijn, bekruipt hun de behoefte achtenswaardig te worden, en wel in die mate dat ze zich plots genetisch verwant voelen met de aanbodeconomie. Vergeet bijvoorbeeld niet dat de Franse president Hollande de wijziging in het beleidsprogramma van zijn regering goedpraatte met de verklaring dat de vraag door het aanbod wordt gecreëerd.

Van alle recent ontstane radicale partijen is Podemos zonder twijfel de meeste aandacht waard. Het is een jonge organisatie, met een programma dat nog volop in de ontwikkelingsfase zit. Me baserend op wat ik er totnogtoe over gelezen heb, denk ik dat zij wel eens met de beste aanpak van het economisch beleid na de crisis naar voren zullen kunnen komen.

In een recent interview stelde een van de verantwoordelijken voor economisch beleid binnen de partij, Nacho Alvarez, zijn programma op verkwikkend heldere wijze voor. Deze 37-jarige professor economie heeft uitgelegd dat de last van de Spaanse schuld (die zowel publiek als privé is) ondraaglijk is en dus beperkt moet worden. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door een combinatie van: herzien van de rentevoet, uitstel van betaling, herschikking van schulden en gedeeltelijke kwijtschelding. Hij gaf ook te kennen dat Podemos het verlaten van de eurozone niet beoogt, maar dat de partij er ook geen voorstander van is er tegen elke prijs deel van uit te blijven maken. Doelstelling is het economisch welzijn van het land.

Van buitenaf bekeken komt dit als een evenwichtige stellingname over. In Spanje is de situatie echter anders. Het establishment vreest dat het programma van Podemos het land tot een Europese versie van Venezuela zal doen verworden. Maar er zou eigenlijk geen twistpunt mogen bestaan rond een eventuele herstructurering van de schuld mocht deze op lange termijn ondraaglijk blijken, noch rond het in vraag stellen van de werking van de instellingen en het beleid van de eurozone als het vasthouden aan de euro een lijdensweg van verschillende decennia tot gevolg zou hebben.

« De centrumlinkse en centrumrechtse partijen doen Europa afdrijven naar het economische equivalent van een nucleaire winter »

De stellingname van Podemos vertrekt simpelweg vanuit de realiteit van de eurozone aan het einde van 2014. Het is logischerwijs onmogelijk dat de eenheidsmunt een langdurige periode van economische stagnatie ondergaat ten gevolge van een halstarrug weigeren van een herstructurering van de schuld. Net omdat er geen stappen in deze richting ondernomen worden, is de waarschijnlijkheid van zo’n stagantie nagenoeg 100%.

En toch laten de Europese regeringen voorlopig alles op zijn beloop en doen ze alsof er niets aan de hand is. Men hoeft maar naar Griekenland te kijken om te beseffen waar een dergelijke korttermijnstrategie toe leidt. Als gevolg van een recessie die intussen zes jaar duurt, zit de regering in een diepe politieke crisis. Syriza voert momenteel de opiniepeilingen aan en maakt een goede kans om tijdens de volgende algemene verkiezingen, mogelijk in 2015, de macht in handen te nemen.

In Spanje is het voorlopig nog niet zover. Podemos zou wel eens in staat kunnen zijn de belangrijkste politieke partijen – de Partido Popular van premier Mariano Rajoy en de socialistische oppositiepartij – van de absolute meerderheid te houden tijdens de verkiezingen van volgend jaar. Dit zou deze partijen kunnen verplichten een coalitie vergelijkbaar met die in Duitsland aan te gaan, wat vervolgens van Podemos de voornaamste oppositiepartij zou maken.

In Italië is de situatie anders, maar daarom nog niet minder onrustbarend. Als premier Matteo Renzi er niet in slaagt een economische heropleving te realiseren gedurende de drie resterende jaren van zijn mandaat, zou de MoVimento 5 Stelle wel eens vanuit pole-position kunnen starten bij de vorming van de volgende regering. In tegenstelling tot Podemos gaat het hier niet om een links radicale partij, maar wel om een hevige voorstander van het uittreden uit de eurozone. Net zoals het Franse Front National en het Duitse Alternative für Deutschland dat zijn.

Podemos moet nu nog een coherent beeld schetsen van de situatie na een herstructurering van de schuld. Het zou interessant zijn mocht de partij zich op eurozone-niveau verder organiseren bovenop de al bestaande alliantie met Syriza in het Europees Parlement omdat het precies daar is dat de meest relevante politieke beslissingen genomen worden. Een kwijtschelding van de Spaanse schuld is zeker en vast nodig, maar dat zal slechts het begin zijn van een veel ruimere wijziging in het beleid.

Het meest tragische in de huidige eurozone is de sfeer van berusting die er heerst rond de manier waarop de centrumlinkse en centrumrechtse establishmentpartijen Europa doen afdrijven naar het economisch equivalent van een nucleaire winter. Bijzonder is wel dat enkel de radicaal linkse partijen voorstander zijn van zinnige politieke beslissingen zoals een herziening van de schuld. Het succes van Podemos bewijst dat er vraag is naar een alternatieve vorm van politiekvoeren. En als de gevestigde politieke partijen hun houding niet herzien, maken ze de weg vrij voor Podemos en Syriza.

(overgenomen van Regards.fr, vertaal door Frans Jaak Geerts)

Hart boven hard

hartbovenhardkleur

18 stellingen

ecosoclogo

Roodlinks RSS feed

Agenda

Geen evenementen

Steun ons financieel

Geef ons een duwtje in de rug en stort een bijdrage op het rekeningnummer van Roodlinks nationaal:

000-3255563-49
IBAN BE97 0003 2555 6349
BIC BPOTBEB1
op naam van
Roodlinks
p/a Kruishofstraat 144 bus 118
2020 Antwerpen

Manifest

linksmoetookdurven