Share

“De Volksgazet” van mei-juni publiceerde bij het artikel “Quousque tandem abutere, Bart De Wever, patientia nostra? De oorsprong van het probleem en het falen van links” een foto van een stand van de Vlaams-Socialistische Beweging met de ondertitel “Links-flamingantisme zit gekneld tussen rechts nationalisme en progressief belgicisme”.

Volgens ons is deze omschrijving te simplistisch en draagt weinig toe tot een verklaring over de “oorsprong van het probleem en het falen van links”. Een even simplistische stelling die zegt dat de PVDA+ gekneld zit tussen links-flamingantisme en rechts belgicisme, zou immers al snel op de lachspieren werken.

 

Nochtans maakt De Volksgazet (vanuit marxistisch oogpunt) een interessante aanzet van analyse door de positie van een eigen Vlaamse burgerij (en hun afhankelijkheid van het Amerikaans kapitaal) te bekijken.

Vanaf de tweede helft van de 19e eeuw wordt het Belgisch holdingkapitalisme niet alleen een heersende, maar tevens hegemonische klasse in België. Naast haar sterke economische positie, controleert zij de werking van de staat en probeert dit cultureel te consolideren. Het verfransingsmechanisme is daar één gevolg van (in Wallonië heeft dit proces de Waalse en Picardische taal nagenoeg verdreven; in Vlaanderen lijkt die verfransing enkel in Brussel geslaagd).

Alle oppositie tegen dit Belgisch Franstalig kapitalisme vermelden, zou ons te ver leiden. We kunnen het dan hebben over socialisten zoals Emile Moyson of bepaalde figuren binnen de Gentse Vooruit die een radicaal anti-Belgisch discours voerden. Of over kleinburgerlijke taalflaminganten die de taal- en cultuurkwestie van het Nederlands aangeklaagd hebben, maar niet de Belgische staat als dusdanig, en nog minder haar kapitalistisch karakter, verwierpen. Of over de positie van een opkomende Vlaamse burgerij, los van het Belgisch kapitalisme.

Maar laat ons toch even dat laatste onder de loep nemen. Zoals De Volksgazet vermeldt, is er een Vlaamse burgerij die een herschikking probeert af te dwingen tegenover een wegkwijnend Belgisch kapitalisme. Die Vlaamse burgerij bevindt zich echter veelal in een ondergeschikte positie tegenover het Amerikaans of Duits industriekapitaal. Soms door overnames (Agfa-Gevaert), soms doordat Vlaamse KMO's louter fungeren als toeleveringsbedrijven voor multinationale ondernemingen. Feitelijk kunnen we zeggen dat het wegkwijnende Belgische kapitalisme zich in een gelijkaardige positie bevindt tegenover het Franse kapitalisme. Op zich is er fundamenteel ook weinig verschil tussen het neoliberale beleid dat de opeenvolgende Belgische regeringen (ongeacht welke partijen hier deel van uitmaken) voeren, en de pleidooien van de Vlaamse burgerij (en haar politieke woordvoerders).

De Vlaamse burgerij zal door haar ondergeschikte economische positie nooit de effectieve hegemonie kunnen verwerven die het Belgisch holdingkapitalisme gedurende 100 jaar bekleedde (pakweg tussen 1870 en 1970).

Dat is ook waarom de Vlaamse burgerij niet in staat zal zijn een eigen nieuwe onafhankelijke staat op te bouwen, zoals het Belgische kapitalisme wél kon doen. Daarom ook dat deze Vlaamse burgerij de Belgische staat niet fundamenteel durft in vraag te stellen. Zij neemt genoegen met een federale staat, en zij tovert met het begrip “confederalisme”. Daarom ook dat zij de Europese Unie niet in vraag durft te stellen, terwijl deze ondemocratische instelling intussen een groter obstakel geworden is voor Vlaams zelfbestuur, dan de Belgische staat. Daarom dat zij ook de Europese Centrale Bank niet in vraag stelt, en er dus voor zorgt dat wij geen eigen Vlaams muntbeleid kunnen voeren. Daarom dat zij het IMF, de WHO, de NAVO,... niet in vraag durft te stellen. Daarom dat zij het niet in vraag stelt dat liberaliseringen en privatiseringen ervoor zorgen dat we steeds minder greep hebben op allerhande diensten of cruciale economische sectoren. Deze Vlaamse burgerij weet dat zij economisch in een onderschikte rol zit tegenover het Amerikaans en Duits kapitalisme.

Het Vlaams linksnationalisme steunt dan ook niet met één been op het rechts nationalisme. We zitten niet gekneld tussen het rechtse Vlaams-nationalisme en het progressieve belgicisme, maar we staan errecht tegenover. Wij pleiten immers niet voor een Vlaamse provincie binnen een ondemocratisch Europese Unie. Wij pleiten niet voor een louter formele staat, waarbij alle economische macht overgeleverd is aan ondemocratische instellingen of privaat kapitaal. Wij pleiten voor Vlaamse soevereiniteit: een eigen Vlaamse republiek waar het volk in kan beslissen welk economisch beleid het voert (zonder dat een Europese Commissaris ons komt vertellen wat we moeten doen), een eigen Vlaamse republiek waarbij we zelf collectief ons openbaar vervoer, ons onderwijs, onze gezondheidszorg, onze elektriciteitsproductie, onze telecommunicatie, ons financie- en verzekeringswezen organiseren en dit niet overlaten aan een private markt. Dít is voor ons reëel Vlaams zelfbstuur.

Vlaanderen en het zelfbeschikkingsrecht

Interessant is dat in de 1 mei-bijdrage van “Rood! de socialisten”gepleit wordt voor een verenigd links waarin “wij voorstander zijn van het recht op zelfbeschikking der volkeren, ook in België”. Impliciet wordt daarmee erkend dat er verschillende volkeren in het Belgische regime zijn ondergebracht. Rood! onderscheidt zich daarmee in gunstige zin van andere componenten van links in Vlaanderen. Immers, heel wat linksen in Vlaanderen zijn negationisten van de Vlaamse natie en spreken liever over “Nederlandstalige Belgen”. “Hoera”, zou je als linksflamingant zeggen! Maar schijn bedriegt. Dat zelfbeschikkingsrecht wordt in de praktische uitwerking een lege doos waar Rood! stelt dat zelfbeschikkingsrecht moet gerealiseerd worden binnen de Belgische staat, dat het niet asymmetrisch mag gebeuren en dat de sociale zekerheid federaal -lees Belgisch- moet blijven. Rood! treedt hier -spijtig genoeg- in de voetsporen van het aloude CVP-discours waar Vlaamse autonomie niet als dusdanig wordt verworpen, maar waar het ondergeschikt wordt gemaakt aan de integriteit van de Belgische staat, die niet ter discussie mag worden gesteld.

Volgens ons biedt de Belgische staat geen enkele meerwaarde aan de werkende klasse van Vlaanderen of Wallonië. De Belgische staat heeft op geen enkel moment de neergang van de Waalse economie (vanaf de jaren '60) proberen verhinderen. Integendeel, hij verklaarde zowat de oorlog aan de Waalse syndicalisten zoals André Renard die via Waals zelfbestuur wou gaan naar een reconversie van de Waalse economie. Verschillende generaties Walen werden veroordeeld tot de werkloosheid en zodoende afhankelijk gemaakt van de Belgische staat. 50 jaar later staat Vlaanderen hetzelfde lot te wachten. In plaats van het lot in eigen handen te nemen, kijkt de federale overheid vol leedvermaak toe wanneer fabrieken in Vlaanderen de deuren sluiten. En dat terwijl er voldoende middelen voorhanden zijn om deze fabrieken open te houden als coöperaties of als genationaliseerde bedrijven.

Klassenstrijd speelt zich niet af in het luchtledige, maar binnen de reële context. Dat wil zeggen dat zij zich anders zal manifesteren afhankelijk van het tijdskader, afhankelijk van de machtsverhoudingen, afhankelijk van de specifieke sociaaleconomische, culturele of nationale context. De arbeidersbeweging in Vlaanderen heeft altijd een andere dynamiek gekend dan in Wallonië. Dit hoeft uiteraard internationale solidariteit tussen Vlamingen en Walen nergens in de weg te staan, op dezelfde wijze als er internationale banden dienen te zijn met Duitse, Ierse, Engelse, Schotse, Franse, Corsicaanse,... arbeidersbewegingen.

Nationalisme is integraal onderdeel van de strijd tussen de klassen. Als de linkse en progressieve krachten falen, zal rechts ermee gaan lopen. Vlaanderen is daarvan een schoolvoorbeeld. In vele andere Europese naties ligt het meestal anders. Hoe vervreemd kan links in Vlaanderen zijn van zijn eigen volk als men lijnrecht ingaat tegen de werkende bevolking die in groten getale stemt voor partijen die deze democratische eis bij uitstek, het Vlaams zelfstandigheidsstreven, recupereren bij gebrek aan een links alternatief? Het is dan ook niet toevallig dat links in Vlaanderen marginaal is en dat linksflaminganten de enigen zijn die het zelfbeschikkingsrecht van Vlaanderen ernstig nemen.

Als Vlaamse linksnationalisten geloven wij niet dat het Vlaamse zelfbeschikkingsrecht stopt waar de integriteit van de Belgische bourgeoisstaat begint. We blijven daarom pleiten voor het afwerpen van het Belgisch-reformisme en zullen blijven strijden voor een soevereine Vlaamse republiek waar openbare diensten en cruciale economische sectoren onder democratische controle worden gebracht.

Vlaamse soevereiniteit én solidariteit als de vingers van één vuist!

Roodlinks op Facebook

Hart boven hard

hartbovenhardkleur

18 stellingen

ecosoclogo

Roodlinks RSS feed

Agenda

Geen evenementen

Steun ons financieel

Geef ons een duwtje in de rug en stort een bijdrage op het rekeningnummer van Roodlinks nationaal:

000-3255563-49
IBAN BE97 0003 2555 6349
BIC BPOTBEB1
op naam van
Roodlinks
p/a Kruishofstraat 144 bus 118
2020 Antwerpen

Manifest

linksmoetookdurven